مواجهه با متن، بدون قصه

میثم غفوریان صدیق

منبع: روزنامه فرهیختگان

" دنیایی كه ما در آن زندگی می كنیم دنیای پر كنشی نیست. دنیایی تخت است. دنیایی كه درآن هیچ جنی وجود ندارد. دنیایی غیر دراماتیك ! "  - بخشی از داستان "پنج داستان از كتاب معجزه !"

نگاه حسن محمودی به کتاب رویای این پاریسی دیوانه

منبع: روزنامه فرهیختگان

«آخرین انار دنیا» و «رویای این پاریسی دیوانه»

معرفی «رویای این پاریسی دیوانه» در روزنامه ی اعتماد

ترسم که من بمیرم و غم بی­ پدر شود

من هیچ وقت پدرِ پدرم را ندیدم. یعنی اصلاً نمی ­توانستم دیده باشم چون وقتی پدرم دوازده سال داشته می­ میرد. اما من نزدیکی عجیبی با او احساس می­ کنم. اسم پدربزرگم را روی من زنده کرده ­اند. از زمانی که به یاد دارم من پدر خانواده­ ی پدری­ ام بودم و حتا یک سنگ قبر داشتم که اسم مرا روی ­اش کنده بودند و همیشه دوستانم را می­ بردم سر قبر پدربزرگم و می­ گفتم: «نگاه کنید این قبر من است.» پدربزرگم آدم مهمی است توی زندگی من و برای پدرم هم آدم مهمی است. مهم از آن جهت که مسیر زندگی پدرم را عوض کرد.

یکی از ماجراهای عجیب زندگی پدر، مرگ پدرش است توی دوازده سالگی­ اش.

«پدرم توی رختخواب افتاده بود. عمویم هم خانه ­ی ما بود. عمویم با قهر از خانه بیرون رفت. پدرم گفت برو عمویت را راضی کن بیاید تا من وصیت کنم. رفتم به عمویم گفتم پدرم این­ طور گفته. عمویم گفت: اون طوریش نمی ­شه. و رفت. پدرم همان شب مرد. ما هم شدیم بی­ پدر از دوازده سالگی. از همان وقت مجبور شدم روی پای خودم بایستم. کار کنم. رفتم شاگرد شوفر شدم.»

این مهم ­ترین نقلی است که از پدرش دارد. خاطره ­ای که مسیر زندگی ­اش را عوض کرده و یکهو از نوجوانی او را پرت کرده به دنیای بزرگ­ترها. 

آدم­ ها به گمان من همیشه یکهو پرت می­ شوند از دنیای کودکی به دنیای بزرگ­ ترها. همیشه این یک قاعده است. یا شاید من این­ طور حس می­ کنم. این فقط حس من است و چیزی که به آن شاید نتوانم بگویم اعتقاد ولی یک نوع حس دارم. حسی که زندگی و مسیر زندگی را یک مرتبه عوض می­ کند.

زندگی پر است از این احساس­ ها. پدرم یک باره شاگرد شوفر شده. خودش را در دنیایی دیده که فکرش را نمی ­کرده و همین مسیر زندگی ­اش را عوض کرده. درست مثل همین مریضی ­اش که مسیر زندگی­ اش را عوض کرده و او را کشانده به بیمارستان و حالا روی تخت خوابیده است. چشم ­هایش را بسته و من اصلاً گمان نمی­ کنم او خوابیده باشد. ادای آدم­ های خواب را در می­ آورد. برای این­ که به خودش بقبولاند دارد استراحت می­ کند. او دارد الان استراحت می­ کند و میان استراحتش گاهی آه می­ کشد.

یک تکه عاشقانه

می­گویم:

-خانم از شما فقط چشم­ها مانده که حالا دیگر همان هم نمانده.

سعی می­کند به من یادآوری کند که هیچ نمانده. خانمی نمانده، تصویری یا خاطره­ای هیچ وقت نمانده و بعد همان­طور سریع که آمده بود محو می­شود عین بخار به هوا می­رود.

بعد است که تصویر مبتذل عشقی­یی شکل می­گیرد در ذهنم و به جان خودم می­افتم که قرار است نابود شود و نابود می­شود عشق در خیابان پنجم با سنگی که پرتاب می­کنم و صاف و درست می­خورد توی سر خانمی که از خیابان پنجم می­گذرد و سرش می­شکند و من عاشقش می­شوم.

تصویر یک سنگ عاشق در خیابان درست روی دیوار روبه­روی محل کارت.

تو از کنار من گذشتی و خیلی بلندتر بودی. خیلی بلندتر از آن­که من بتوانم توی چشم­هایت نگاه کنم. خیلی بلندتر. بلند. بلندترین اتفاقی که می­شود از کنارش رد شد و چشم­هایش را دید. به سمت چشم­هایت هجوم بردم مثل تیری که پرتاب می­شود اما کمانه می­کند و به سنگ می­خورد نه به چشم­های تو. بلندی چشم­های تو سر به سرم می­گذارد و نمی­گذارد شب بخوابم. شب نمی­خوابم و چشم­هایی را مجسم می­کنم که عین زخم­خورده­هاست، چیزی غریب که رؤیایی در خود دارد عجیب.

در ستایش نمایش نامه

نگاهی به مجموعه نمایش­نامه­های منتشر شده در نشر نی

منبع: روزنامه شرق

نمایش­نامه چیست و چه اثری بر فرهنگ و هنر یک سرزمین دارد؟ این سؤالی است که همیشه در کلاس­های مدرسه مطرح می­کنم و با بچه­ها به جواب می­رسیم. شاید نگاه من به نمایش­نامه نگاهی تخصصی باشد و به خاطر رشته­ی تحصیلی و کاری­ام علاقه­ی بیش­تری به آن داشته باشم. اما این علاقه هست و چیزهای دیگری که مرا به نمایش­نامه جذب می­کند. نمایش­نامه برای من نوعی فرهنگ است و من این فرهنگ را دوست دارم. گو این که ما در ایران به هزار و یک دلیل نمایش­نامه نداشته­ایم اما در دنیای امروز به گمان من خواندن یا دیدن نمایش فرهنگ خاصی به همراه دارد. این فرهنگ در ذات هنر تئاتر نهفته است. ذاتی که می­بینیم گاهی وقت­ها کار دستش داده و در کشورهایی مثل ایران مورد توجه قرار نگرفته است. تئاتر ذات منتقدی دارد. همیشه این انتقاد با تئاتر همراه بوده. وضعیت موجود و زمانه را به بهترین وجه و در زنده­ترین حالت به نمایش گذاشته است.

داستان جزئیات

در نگاهی به مجموعه داستان «دنیا در آغوش من است» نوشته­ی «میثم نبی»

منبع: روزنامه شرق

نشر افكار این روزها انتشار مجموعه­ای را به نام «قصه­ی نو» آغاز كرده كه در این مجموعه­ها به انتشار داستان كوتاه و رمان پرداخته است. تاكنون پنج كتاب از این مجموعه چاپ شده است و كتاب­های دیگری نیز در راه است.

مجموعه داستان «دنیا در آغوش من است» نوشته­ی «میثم نبّی» چهارمین مجموعه از این سری كتاب است. این مجموعه شامل هفت داستان است كه تقریباً با كمی اختلاف همه­ی داستان­ها از یك سبك پیروی می­كنند و فراز و فرود تكنیكی و ساختاری یا سبكی در آن­ها دیده نمی­شود. درواقع مجموعه­ای یك دست از نوع داستان­نویسی رئالیسم جزءنگارانه.

در این نوع داستان­ها ما با ماجراهایی واقعی سروكار داریك كه این واقعیت­های روزمره به صورت جزیی دیدن و موشكافانه بررسی كردن لحظات، رفتار و حالات بیان می­شوند. چیزی كه در این سبك بیش از همه خودش را نشان می­دهد، واقعیت مستندی است كه نویسنده به آن تكیه كرده و علاقه نشان می­دهد. شاید زمان زیادی كه تاریخ این نوع داستان­ها بگذرد اما هستند نویسندگان بسیاری كه همچنان از این نوع سبك برای نوشتن­شان استفاده می­كنند.